Początek Hospicjum św. Ojca Pio w Pszczynie związany jest z grupą wolontariuszy spotykających się przy parafii Podwyższenia Krzyża Świętego i MB Częstochowskiej, w tym osób należących do Grupy Modlitewnej Ojca Pio.
Od wielu lat w hospicjum znajdują się relikwie św. Ojca Pio, które w razie potrzeby przenoszone są do domów chorych i cierpiących.

Kalendarium św. Ojca Pio

 
25 V 1887 – Grazio i Giuseppie – małżonkom Forgione z Pietrelciny rodzi się drugi syn, któremu na chrzcie św. nadają imię Francesco
1897 – 10-letni Francesco Forgione przyjmuje w swej rodzinnej parafii I Komunię św.
1899 – 12-letni Francesco przystępuje do sakramentu bierzmowania
6 I 1903 – opuszcza dom rodzinny i wstępuje do nowicjatu kapucynów w pobliskim
22 I 1903 – po odprawieniu rekolekcji przyjmuje kapucyński habit oraz imię zakonne brata Pio (Piusa) z Pietrelciny
22 I 1904 – Brat Pio, wyróżniający się zdyscyplinowaniem i posłuszeństwem, po ukończeniu nowicjatu składa pierwsze śluby zakonne
25 I 1904 – udaje się do zakonnego seminarium w San Elia a Pianisi, by studiować filozofię, a potem do Montefusco gdzie studiuje teologię
27 I 1907 – Brat Pio składa śluby wieczyste
19 XII 1908 – otrzymuje niższe święcenia kapłańskie
18 VII 1909 – otrzymuje święcenia diakonatu
10 VIII 1910 – zostaje wyświęcony na kapłana w katedrze w Benevento
1911 – 1916 – Ojciec Pio ze względu na zły stan zdrowia zostaje w Pietrelcinie
1915 – 1918 – kilkakrotnie, w czasie wojny światowej, powoływany do służby wojskowej i zwalniany z uwagi na zły stan zdrowia
28 VII 1916 – przybywa do San Giovanni Rotondo, gdzie pełni obowiązki kierownika duchowego chłopców przygotowujących się do stanu zakonnego
20 IX 1918 – klęcząc przed wizerunkiem Ukrzyżowanego w kościele Matki Bożej Łaskawej w San Giovanni Rotondo O. Pio otrzymuje stygmaty – pięć ran Chrystusowych
1919 – pierwsze medyczne badania niezwykłych ran stygmatyzowanego zakonnika. Rozpoczynają się, trwające pół wieku, odwiedziny dostojników kościelnych, dziennikarzy, zakonników, pobożnych pielgrzymów, ludzi niewierzących, pragnących zobaczyć O. Pio i przekonać się osobiście o surowej świętości życia tego zakonnika
17 VI 1923 – kongregacja Świętego Oficjum, zajmująca się czystością wiary i obyczajów postanawia nałożyć pewne ograniczenie na kontakty O. Pio „ze światem”, by uniknąć niezdrowego rozgłosu wokół jego osoby i czynów. Nakazano mu, między innymi, by Mszę św. odprawiał „prywatnie” o różnych porach; by nie udzielał błogosławieństw wiernym; by nie godził się na pokazywanie stygmatów ani ich całowanie, by nie odpisywał na żadne listy ani sam, ani przez inne osoby
26 VI 1923 – wskutek żądań wzburzonej ludności Foggii i okolic władze zakonne postanowiły, że O. Pio będzie nadal jak dotychczas odprawiać Mszę św. w kościele
3 I 1929 – w San Giovanni Rotondo umiera bawiąca w odwiedzinach u syna matka O. Pio, Giuseppa Forgione
9 VI 1931 – pismo wydane przez Św. Oficjum pozbawia O. Pio prawa do sprawowania wszystkich funkcji kapłańskich z wyjątkiem odprawiania Mszy św., ale bez uczestnictwa
l5 VII 1933 – po licznych wizytacjach dostojników kościelnych, którzy wyjeżdżali z klasztoru San Giovanni Rotondo pod wrażeniem przepojonego modlitwą, cierpieniem i posłuszeństwem życia 0. Pio, otrzymał on zezwolenie na odprawianie Mszy św. w kościele i spowiadanie wiernych
9 I 1940 – O. Pio inicjuje budowę szpitala, który sam nazwał Domem Ulgi w Cierpieniu
1950– powstają utworzone przez O. Pio pierwsze „Grupy Modlitwy”, czyli pobożne zrzeszenia wiernych, modlących się wraz ze Stygmatykiem z San Giovanni Rotondo w intencjach Kościoła, z Kościołem i w Kościele
5 V l956– uroczyste otwarcie nowoczesnego szpitala. „Powstało nowe dzieło, powiedział O. Pio, które stworzyła Boża Opatrzność posługując się ludźmi. Powstało nowe dzieło, owoc ofiar i wyrzeczeń, które przyczyni się do pomnożenia chwały Bożej i przyniesie ulgę
1959 – O.Pio zostaje sam uzdrowiony w sposób trudny do wyjaśnienia przez medycynę
1966 – coraz bardziej pogarszający się stan zdrowia sprawia, że O. Pio otrzymuje zezwolenie na odprawianie Mszy św. „na siedząco”. W tym też roku przybywają licznie goście, by uczcić 50 rocznicę pobytu O. Pio w San Giovanni Rotondo
1967 – ani podeszły wiek (O. Pio ukończył 80 lat), ani cierpienia związane z ciągle otwartymi ranami na dłoniach, stopach i w boku nie przerywają jego posługiwania w konfesjonale. Obliczono, że tylko w ciągu jednego roku wyspowiadał ok. 10 tys. mężczyzn i ok. 15 tys. kobiet
1968 – Stolica Apostolska uznaje „Grupy Modlitwy” za zrzeszenia religijne
22.X 1968 – 50 rocznica stygmatyzacji. W tym dniu O. Pio, jak zwykle. odprawił cichą Mszę św. o godz. 5 rano
22 IX 1968 – O. Pio odprawia ostatnią w życiu Mszę św. dla przedstawicieli „Grup Modlitwy” zebranych w San Giovanni Rotondo z okazji 50-lecia stygmatyzacji ich
23 IX 1968 – o godz.2.30 rano O. Pio umiera. Tuż przed śmiercią zaczęły goić się stygmaty, a zdjęcia zrobione tuż po skonaniu ukazują gładką skórę w miejscach, z których przez pół wieku sączyła się krew
18.12.1997– ogłoszenie Dekretu o heroiczności cnót Ojca Pio
2.05.1999– beatyfikacja Ojca Pio
16.06.2002 –kanonizacja Ojca Pio
źródło: ojciecpio.com.pl

Święty Ojciec Pio nazywał się Francesco Forgione i urodził się 25 maja 1887 r. w południowych Włoszech, w małym miasteczku Pietrelcina, w rodzinie wielodzietnej. W wieku 15 lat wstąpił do nowicjatu franciszkańskiego Zakonu Kapucynów. Rok później przyjął imię Pio (pobożny). Od początku życia zakonnego odznaczał się umiłowaniem modlitwy i cierpliwością w znoszeniu cierpienia. Lekarze orzekli, że jest chory na źle rokującą gruźlicę. Gdy miał 31 lat (1918 r.) na jego ciele pojawiły się stygmaty − nie zabliźniające się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Ideą Ojca Pio była pomoc ludziom cierpiącym duchowo i fizycznie poprzez jego gorliwą modlitwę. Był pełnym poświęceń spowiednikiem, zdolnym przeniknąć ludzkie serce, gotowym służyć nawet całą dobę. Do księdza stygmatyka przybywali pielgrzymi z całego świata, głęboko poruszeni jego postawą i działalnością. Dla wielu stał się przewodnikiem życia, wiary i moralności. Z osób tych powstały Grupy Modlitwy czyli odpowiedź na apel papieża Piusa XII, by modlić się o pokój na świecie.
W 1959 r. Ojciec Pio poważnie zachorował. Nie mógł chodzić, słuchać spowiedzi, odprawiać mszy. Poprawa stanu zdrowia nastąpiła po wizycie Obrazu Matki Boskiej Fatimskiej. Ziemskie życie Ojca Pio dobiegło końca 23 września 1968 r. Kilka dni przed śmiercią zniknęły jego stygmaty. W pogrzebie uczestniczyło ponad 100 000 osób. Co roku do sanktuarium w San Giovanni Rotondo przybywają setki tysięcy pielgrzymów.
Do dziś w San Giovanni Rotondo działa szpital pod nazwą „Dom Ulgi w Cierpieniu”, który powstał dzięki inicjatywie Ojca Pio. Ten nowoczesny kompleks szpitalny zajmuje się lecznictwem i kształceniem kadry medycznej. Na początku lat 90. przy szpitalu powstał Dom Ojca Pio dla seniorów.

 

icon

PRZEKAŻ DAROWIZNĘ

WSPIERAJ TAK GODNE MIEJSCE, JAK HOSPICJUM

NASZE KONTO: 03 1020 2528 00000702 0015 2728

DZIAŁAMY DZIĘKI TWOIM DAROWIZNOM!
Nieprzerwanie od 22 lat profesjonalnie opiekujemy się każdym powierzonym nam pacjentem.

POSIADAMY CERTYFIKAT ISO 9001:2015

Nasi patroni i partnerzy:

Zapisz się do newslettera

Wolontariat

Ty też możesz być wolontariuszem

Dowiedz się więcej

FreshMail.pl